Baştan Başlığa: Ziftin Yüzyıllık Sabırlı Yolculuğu
Her şey 1927 yılında fizikçi Thomas Parnell’in, gemileri yalıtmak için kullanılan zifti kapalı bir huniye doldurmasıyla başladı. Parnell, 1930 yılında huninin ucunu keserek akışı resmen başlattı. Oda sıcaklığında katı bir madde gibi görünen zift, aslında son derece yavaş hareket eden bir sıvıydı. Bu yoğun madde, ilk damlasını ancak sekiz yıl sonra, 1938 yılında düşürebildi.
Klima takıldı, deney yavaşladı Deneyin hızı, 1980’li yıllarda laboratuvar binasına klima takılmasıyla daha da yavaşladı. Soğuyan hava ziftin viskozitesini artırınca, damlamalar arasındaki süre uzadı. Huninin açılmasından bu yana geçen yaklaşık 100 yıllık sürede sadece dokuz damla behere ulaştı. Son damla 2014 yılında düşerken, onuncu damlanın birkaç yıl içerisinde düşmesi bekleniyor.
Damlanın düşüşünü kimse görmedi Deneyin en çarpıcı yanı ise bunca yıla rağmen henüz kimsenin bir damlanın düşüş anını canlı gözle görmemiş olması. Deneyi 1961’de devralan ve 52 yıl boyunca koruyuculuğunu yapan fizikçi John Mainstone, bu anı yakalamak için ömrünü adadı. Ancak 2000 yılındaki düşüş anı, bir fırtınanın canlı yayın akışını kesmesi nedeniyle kaydedilemedi.
Göremeden vefat ettiler Trajik bir tesadüf eseri, deneyi başlatan Parnell de onun takipçisi Mainstone da bir damlanın düşüşünü göremeden hayata veda ettiler. Mainstone, 2014’teki son damlamadan sadece birkaç ay önce vefat etti. Günümüzde deney, internet üzerinden 7/24 canlı yayınlanıyor ancak teknik aksaklıklar geçmişte her kritik anın kaçırılmasına neden oldu. Şu an deneyin üçüncü koruyucusu olan Fizik Profesörü Andrew White, onuncu damla için nöbet tutmaya devam ediyor. Bilim dünyası için sabrın simgesi haline gelen bu asırlık deney, viskozitenin sınırlarını zorlamaya devam ediyor.
